Na szarą plamę miasta w pyle
wpełza barwny korowód aut
Ciszę stężają niemym upale
skoczny rytm rozdziera

Dziś w Kanie Galilejskiej wesele

Więc śpiew więc taniec
tłum gości splątany przy stołach
potem spływający i śmiechem
Drużba szczodrze częstuje wódką
Młodzi płoną myślą
o miodowym miesiącu na Hawajach
Syn Józefa z cudowną zręcznością
wodę przemienia w wino

I nie liczy się nic dopóki
łyżki mkną na spotkanie łakomych ust
noże i widelce w walce o pierwszeństwo
zawartość kieliszków
wiecznością tętni w skroniach

W pędzie
Z rozwianym włosem
Szalona Miss Galaktyki
uwodzi planety
Zachwyt

Gdzie narodzona
Dlaczego tak w czerń
przed siebie
Nikt nie wie
Samotność
poprzez gwiazdy i czas
Zaduma

Na zewnątrz wszystko jest w porządku
Poranny niesmak w ustach
śniadanie obiad kolacja
w niedziele senne rozmowy z Bogiem
i godziny do siebie
tak bezpiecznie podobne

Lecz w środku wieczny zgiełk
Niecierpliwe myśli kopulują
zsyłając bezsenność powiekom
Dziesiątki pytań pożąda
nagiej prawdy

Z pozoru wszystko jest w porządku

Justynie

Narodziny były bólem
i krzykiem rozpędzonego pociągu
Z łona bezpiecznej niepamięci
powstałaś nowym ciałem
Teraz próbujesz je zrozumieć

Od nowa
dotykasz patrzysz słuchasz
choć ówisz
że to trudne
a Ciebie nie stać na bohaterstwo

Nie musisz jednak
wyruszać do piekieł
po głowę Cerbera
Wyrzucona kapryśną ręką Losu
na białą kartę życia
Tym razem na własnych warunkach

Bo widzisz
nie radzę sobie z absolutem
Słysząc - wieczność -
pragnę znać początek i kres
Mówiąc - nieskończoność -
w kilku głoskach zamykam Wszechświat