Na szar‘ plamę miasta w pyle
wpełza barwny korowód aut
Ciszę stężaj‘ niemym upale
skoczny rytm rozdziera

Dziś w Kanie Galilejskiej wesele

Więc śpiew więc taniec
tłum gości spl‘tany przy stołach
potem spływaj‘cy i śmiechem
Drużba szczodrze częstuje wódk‘
Młodzi płon‘ myśl‘
o miodowym miesi‘cu na Hawajach
Syn Józefa z cudown‘ zręczności‘
wodę przemienia w wino

I nie liczy się nic dopóki
łyżki mkn‘ na spotkanie łakomych ust
noże i widelce w walce o pierwszeństwo
zawartość kieliszków
wieczności‘ tętni w skroniach

W pędzie
Z rozwianym włosem
Szalona Miss Galaktyki
uwodzi planety
Zachwyt

Gdzie narodzona
Dlaczego tak w czerń
przed siebie
Nikt nie wie
Samotność
poprzez gwiazdy i czas
Zaduma

Na zewn‘trz wszystko jest w porz‘dku
Poranny niesmak w ustach
śniadanie obiad kolacja
w niedziele senne rozmowy z Bogiem
i godziny do siebie
tak bezpiecznie podobne

Lecz w środku wieczny zgiełk
Niecierpliwe myśli kopuluj‘
zsyłaj‘c bezsenność powiekom
Dziesi‘tki pytań poż‘da
nagiej prawdy

Z pozoru wszystko jest w porz‘dku

Justynie

Narodziny były bólem
i krzykiem rozpędzonego poci‘gu
Z łona bezpiecznej niepamięci
powstałaś nowym ciałem
Teraz próbujesz je zrozumieć

Od nowa
dotykasz patrzysz słuchasz
choć ówisz
że to trudne
a Ciebie nie stać na bohaterstwo

Nie musisz jednak
wyruszać do piekieł
po głowę Cerbera
Wyrzucona kapryśn‘ ręk‘ Losu
na biał‘ kartę życia
Tym razem na własnych warunkach

Bo widzisz
nie radzę sobie z absolutem
Słysz‘c - wieczność -
pragnę znać pocz‘tek i kres
Mówi‘c - nieskończoność -
w kilku głoskach zamykam Wszechświat